Damn it!

-Shamcey Supsup

Ang presyo ng gas, patuloy na tumataas. Ang pamasahe syempre tataas din. Kung may private vehicle ka naman, wala ka pa ring ligtas kahit mag-expressway ka dahil tumaas na rin ang toll fee sa expressway. Kung lahat na lang na bagay na konektado sa transportation ay tataas ang presyo, paano na lang uunlad ang bansang ito, diba?

I mean, let’s face it. Transportation is the key to a country’s success. Just take a look at Singapore’s. Their traffic is very organized and basically, hassle-free; thus, leading to a good economic status. Syempre, maluwag na daan, mabilis na pag-andar, mabils na pag-asenso. 

Pero dito sa bansa natin, wala. Super traffic, sala-salabit ang mga sasakyan, basta-basta tatawid, napaka-unorganized at undisciplined ng drivers at ng ordinary people. Sabi nga ni manong jeepney driver na nasakyan ko, ‘Sugapa tong mga hayop na ‘to.’ Naiintindihan ko naman ang sentiment niya kasi nga naman yung jeep sa unahan nya biglaang lumiko ng may makitang pasahero, wala man lang signal. Muntikan na kasi kaming mabangga nun. 

Ang labo lang, parang di alam ng ilan sa mga drivers yung basic driving rules like making a signal when turning left or right. Well, di na ako magtataka kung paano sila nagkaroon ng lisensya kahit parang di sila aware sa traffic rules na ito. Kasi ba naman, this week lang, na-witness ko ang nakakadiring lakaran sa LTO. Yep, LTO. Habang pino-process ko ang Non-Professional Driver’s License ko, nakita ko ang malalang bayaran. Fixers ang tawag sa kanila. Ang rockstar lang. Siguro ine-expect mo yung mga patago no? Well, sorry to disappoint you but no. Yung mga fixers nagkalat. Walang tago-tago. Parang proud sila na fixers sila. Alam mo yun, parang authorized na sila mismo ng LTO. 

Kalungkot lang and at the same time, nakakatakot. Lalo na para sa isang driver na katulad ko. Kung nabibili na lang pala ngayon ang lisensya at nadadaan sa konting bayaran lang ng malaking halaga ang bawat pagkahuli dahil sa paglabag sa traffic rules, wow. Good luck na lang sa ating lahat. Bawat paglabas sa kalsada ngayon ay para nang death threat sa sarili mo. 

*Nakatayo ako sa harap ng van namin habang hawak ko ang Coke Float nang biglang may lumapit sa akin na batang babaeng palaboy (ata?)*

Girl: Kuya, akin na lang yan.

*Umiling lang ako. Pumasok ako sa sasakyan at ibinaba ang bintana*

Girl: Kuya, akin na lang…

Boy: Hinde, bumili ka ng sa iyo. Wala akong responsibilidad sa’yo. Dun ka humingi ng pambili sa magulong mo. ‘Wag ako ang guluhin mo.

*Sabay sara ng bintana at start ng ignition.*

______________________________________________________

LOL. Nagulat ako sa sarili ko kanina. Lately ko lang na-realize habang nagda-drive ako pauwi na parang ang sama kong tao. But then again, what’s the point of making myself the bad guy, diba? Di ko naman talaga kasalanan na ganun ang buhay nila. Di ko naman kasalanan na ipinanganak siya ng mga magulang niya para lamang hayaang magpalaboy sa daan and stuff. Life is unfair, anyway; and that’s something that none of us can change so the last thing that we can do is to just go with it. 

So, I just finished watching the 7th episode of Game of Thrones and I’ve never been this excited before on a TV show. I mean, wow, that was intense! Especially that last part. Oh dude, I just had so much hate for the Lannisters especially for that bastard, Joffrey and his mom, Cersei.

Habang kumakain ako ng guyabano, dumaan si mommy sa harap ko, she was like

“Ano yan, steak?” nang makita nya akong gumagamit ng fork and knife sa pagkain.

LOL, kasalanan ko bang di ako marunong kumain ng guyabano. 

With people:

With objects:

So, andito ako ngayon sa internet cafe aka computer shop. Bukas ang Tumblr ko at naka-unli-scroll ako sa dashboard. Ayun, puro for the lolz yung pictures/gif/posts na lumabas. Awkward lang kasi di ko magawang tumawa ng malakas unlike pag nakahiga ako sa kama ko habang nags-scroll sa dashboard. Sana talaga bukas bumalik na internet connection namin.

*bitin tuloy ng post na to, wala yung tumblr gif folder ko. *